Gospodarka

Jakie będą pierwsze decyzje po objęciu urzędu Prezydenta?                                                                                                                         Oprócz tego, że wstawię do swojego gabinetu mnóstwo kwiatów, to jeszcze zaplanuję spotkania z premierem i marszałkami Sejmu i Senatu. Chciałabym także jak najszybciej rozpocząć realizację Umowy Społecznej – Praca.

Czy zmniejszałaby Pani wydatki na „dwór” prezydencki?                                                                                                                               Koszty funkcjonowania Kancelarii Prezydenta muszą być w ścisłej relacji do jej aktywności. Moja prezydentura będzie na pewno prezydenturą pracowitą, obywatelską i skromną.

Z tego, co pani mówi, wynika, że walka z bezrobociem będzie jednym z priorytetów Pani prezydentury?
Bo brak pracy boli Polaków dziś najbardziej. Dlatego zaproponowałam partnerom społecznym zawarcie Umowy Społecznej – Praca.

Czy ma Pani konkretne propozycje dotyczące pracy i gospodarki?
Obniżenie kosztów pracy, obniżenie podatków, uproszczenie systemu podatkowego, mniejsza biurokracja i stabilne prawo.

Jak ograniczyć bezrobocie w Polsce?
Przede wszystkim poprzez pobudzenie inwestycji, wprowadzenie preferencyjnych warunków dla powstawania małych firm i samozatrudnienia, m.in. poprzez okresowe zwolnienia z opłaty ZUS, ułatwienie dostępu do kapitału małym inwestorom, maksymalne ograniczenie barier administracyjnych.

Co Pani zrobi będąc Prezydentem, jeśli nowo utworzony rząd koalicyjny w ciągu roku-dwóch nie doprowadzi do stabilnego wzrostu gospodarczego i spadku bezrobocia?
Nie dopuszczę do tego, aby rząd przez dwa lata siedział z założonymi rękami i nic nie robił w kierunku zwiększenia wzrostu i zmniejszenia bezrobocia. W razie potrzeby przejmę inicjatywę i przedstawię przygotowany z udziałem ekspertów autorski program gospodarczy.

Jakie są Pani propozycje dotyczące systemu podatkowego? Czy zgadza się Pani z wprowadzeniem podatku liniowego? Jeśli tak, to ile miałby on wynosić?
System podatkowy musi być prosty, przejrzysty i przewidywalny. Jestem za wprowadzeniem podatku liniowego, bo sprzyja rozwojowi gospodarki. Ustalenie jego wysokości powinno być poprzedzone szczegółowymi analizami. Nie podpiszę ustawy podatkowej bez konkretnych wyliczeń i bez oszacowania skutków wprowadzonych zmian dla budżetu i poszczególnych grup podatników. Poza tym w mechanizm tego podatku muszą być włączone zabezpieczenia dla rodzin najuboższych. Może to być na przykład kwota wolna od podatku.

W jakich dziedzinach powinno się szukać oszczędności budżetowych?
Przede wszystkim należy zmienić strukturę wydatków, by ci, którzy potrzebują pomocy od państwa, otrzymywali ją na wyższym poziomie. Natomiast ci, którzy mogą pracować, mieli dochody głównie z pracy, a nie z pomocy socjalnej. Po drugie, należy ograniczyć biurokrację i usprawnić administrację publiczną. Po trzecie, oszczędności należy szukać w sposobie przepływu wydatków publicznych do odbiorców.

Czy powinny istnieć ulgi dla kapitału zagranicznego na polskim rynku? Na jakim poziomie?
Wtedy, kiedy potrzebowaliśmy kapitału zagranicznego, preferencje dla inwestorów zagranicznych były wręcz konieczne. Obecnie, gdy Polska jest członkiem Unii Europejskiej, nie powinno być zróżnicowań dla kapitału krajowego i zagranicznego, np. w postaci ulg inwestycyjnych. Niemniej jednak preferencje powinny być stosowane w przypadku inwestycji w najnowocześniejsze technologie.

Co Pani zrobi, jeśli znów, np. górnicy lub kolejarze zaatakują policję przed Sejmem?
Prawa nie można stanowić siłą. To siła argumentu, a nie argument siły powinien stanowić prawo.

Czy jest Pani przeciwna przejściu górników na emerytury po 25 latach pracy?
Jestem przeciwna tak długiej pracy górników pod ziemią. Należy skrócić czas pracy górników w trudnych warunkach nawet do 15 lat i stworzyć system przekwalifikowywania zawodowego, umożliwiającego kontynuowanie pracy, ale już na powierzchni. Możliwość przechodzenia na wcześniejszą emeryturę powinna obejmować stanowiska pracy w szkodliwych warunkach, a nie tylko górników.

Jak ograniczyć istnienie i skutki funkcjonowania szarej strefy?
Ograniczenie szarej strefy w Polsce może się odbyć poprzez obniżenie podatków i tzw. kosztów pozapłacowych, aby ani pracodawcom, ani pracownikom nie opłacało się ryzykować działalności w szarej strefie.

Czy opowiada się Pani za tzw. ustawą kominową, ustalającą płace maksymalne na stałym poziomie wśród najlepiej zarabiających?
Nie, ponieważ z jej powodu nie trafia do sektora publicznego najlepsza kadra menedżerska. W rezultacie odbija się to na efektywności przedsiębiorstw publicznych. Traci na tym gospodarka. Z drugiej strony jestem przeciwko takim płacom w spółkach z udziałem skarbu państwa, które rażąco naruszają poczucie sprawiedliwości społecznej, np. płace Zarządu Orlenu.

Jak ocenia Pani ostatnich 15 lat procesów prywatyzacji i reprywatyzacji w Polsce?
Uważam, że Polska przez ostatnie 15 lat przebyła bardzo długą i trudną drogę. Mówiąc o prywatyzacji, należy odróżnić warunki okresu wyjściowego, kiedy kształtowana była koncepcja prywatyzacji (na początku lat 90.), od dzisiejszych uwarunkowań. Generalnie polską prywatyzację ostatnich 15 lat oceniam pozytywnie. To właśnie dzięki niej Polska jest krajem o gospodarce rynkowej, o dobrze rozwiniętym i wiarygodnym dla sektora finansowego rynku kapitałowym. Reprywatyzacja jest jedną z tych zaniedbanych i wciąż czekających na rozwiązanie spraw, która przyczynia się do opóźnienia prywatyzacji.

Jak ocenia Pani Narodowy Plan Rozwoju (NPR)? Czy należy go kontynuować?
Narodowy Plan Rozwoju jest bardzo ważnym dokumentem, w którym sformułowano konieczne warunki rozwoju w okresie już posttransformacyjnym. NPR pokazuje określoną współzależność celów gospodarczych i społecznych, a nawet cywilizacyjnych. Pracę nad tym planem musimy kontynuować.

Jak ocenia Pani sytuację pracowników? Jak zapobiegać coraz częstszym sytuacjom wykorzystywania i dyskryminowania pracowników?
Wszelkie naruszenia praw pracowniczych powinny spotykać się ze zdecydowanym działaniem instytucji odpowiedzialnych za relacje pracodawca – pracownik. Nie może jednak powstawać odwrotna sytuacja, kiedy pracodawcy boją się swoich pracowników i ich protestów.