Co lubię, czego się wstydzę?

Gdybym miała się znaleźć w encyklopedii…
To jako osoba, której w krótkim czasie udało się zbudować trwałe rzeczy: Polską Konfederację Pracodawców Prywatnych Lewiatan, Nagrodę Literacką Nike, Klub 22, Fundację Prymus wyrównującą szanse edukacyjne dzieci na wsi. W naszych mało stabilnych czasach to osiągnięcie.

Moje wnuki nie uwierzyłyby...
Realia komuny są dla nich tak odległe jak Imperium Rzymskie. Cieszę się, że nie znają barier. Dla mnie wyjazd na narty do Austrii był szczytem marzeń. U nich wywołuje takie same emocje jak wycieczka na warszawską Pragę. I to bardzo dobrze.

Nie mogłam powstrzymać łez…
Gdy jako minister przemysłu w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego musiałam spotkać się z tysiącami włókniarek z upadających zakładów w Łodzi. Nie wzruszyłam się publicznie, ale potem w samotności.

Po raz pierwszy poczułam się Europejką...
Na lotnisku w Londynie. Wyciągnęłam dowód i bez dodatkowych pytań przekroczyłam granicę. To było dwa dni po wejściu Polski do Unii.

Po '89 roku musiałam się nauczyć...
Wszystkiego! I dlatego, kiedy w komisji trójstronnej słyszę dyskusje, jak trudno przystosować się do nowych realiów, nie rozumiem problemu. Przez wiele lat pracowałam w instytucie naukowym. Zarabiałam niezbyt duże pieniądze, ale wypłacano je zawsze pierwszego. Założenie własnej firmy i wkroczenie w realia gospodarki rynkowej było największą zmianą w moim życiu.

Czasem się wstydziłam…
Chamstwa i cwaniackich numerów. Kiedy stoję w kolejce i ktoś próbuje się wcisnąć, reaguję od razu. Wstydzę się też, kiedy przyjeżdżają przyjaciele z zagranicy i muszę z nimi pójść na Dworzec Centralny. Najchętniej sama bym ten dworzec umyła, żeby tak nie cuchnął.

Polki w moim wieku...
Byłam na spotkaniu klasy maturalnej. Prawie wszystkie koleżanki są na emeryturze. Uważają, że upadłam na głowę, bo z własnej woli pracuję. Zastanawiam się, co zrobić, żeby pokazać kobietom w moim wieku, jak są potrzebne i ile fantastycznych rzeczy mogłyby jeszcze zrobić. Kobieta 60-letnia wyjmuje sobie z życia 20 lat, aby oglądać seriale. Zgroza.

Chciałabym jeszcze…
Żyć intensywnie przez 20 lat. Tyle mam pomysłów.

Zazdroszczę młodszym kobietom...
Rozmawiam z córką i synową, i niczego im nie zazdroszczę. Córka ma trójkę dzieci, synowa szóstkę i widzę, jak się szarpią, jakie mają problemy. Mnie dużo łatwiej było godzić pracę zawodową z życiem prywatnym.

Mam wrogów…
Bo ludzie sukcesu wzbudzają kontrowersje. Chętniej pochylamy się nad tymi, którzy narzekają, że im się nie udało. Ja mówię: jest fajnie. Za to niektórzy mnie nie lubią.

W '89 roku…
Nie wyobrażałam sobie, że będziemy w Unii. Kiedy wyjeżdżałam ze Stanów Zjednoczonych, w których przebywałam jako stypendystka Fulbrighta, przyjaciele mnie żegnali, jakbym jechała na zesłanie. Polska wydawała się dzikim krajem. Nie mogłam sobie wyobrazić, że tak szybko wszystko się odwróci: nie ja jeżdżę do Ameryki, przyjaciele przyjeżdżają do mnie. Polska jest dla nich ciekawym odkryciem.

Jeszcze za wcześnie na podsumowania…
Potrzebujemy lat, żeby ocenić ostatnie dwudziestolecie. W życiu prywatnym mam poczucie, że wciąż tyle przede mną. Właśnie zastanawiam się, jaki kupić samochód. W rodzinie trwają dyskusje, ale decyzję podejmę sama.

Fragmenty wypowiedzi dla
miesięcznika Twój Styl , styczeń 2005